Hoşgeldin imparator…
Ahmet Çakır - 13 Ekim 2006 Cuma, Zaman

Milli Takım zorlu bir dönemeci kayıpsız geçmeyi başardı. Bunun o kadar önemsenecek bir iş olmadığını düşünenler olabilir.

Nitekim sabahleyin şöyle internette küçük bir gezinti yaptığımızda, böylesi eğilimlere tanık olduk. Özellikle maçı yerinde değil de evindeki rahat koltuklarda izleyen dostlarımız, başarılan işe biraz burun kıvırır gibiydiler.

Ne yapacaksınız, bir başkadır benim memleketim ve insanım…

Gelişmeleri yerinde izlediğiniz zaman başka türlü durumlara tanık oluyor ve en önemsiz rakiplerle olan maçlarınızda bile ne sıkıntılar yaşandığını görüyorsunuz.

Hele federasyon başkanından malzemecisine kadar herkesin, medyadan gelecek her türlü etki ve tepkiye ne kadar açık olduğunu görüp biraz da şaşırıyorsunuz. Örneğin, Terim'in basın toplantılarında basınla ilişkiler neredeyse maçlarla ilgili değerlendirmelerden daha geniş bir yer tutuyordu.

Sık sık değinmek zorunda kaldığımız “İsviçre sendromu” peşimizi kolay bırakacak gibi değil. Bu maçları niçin dışarıda oynadığımız, Emre'nin niye takımda olmadığı sorularını hâlâ kafamızdan silebilmiş değiliz.

Gruptaki asıl rakiplerimizin Yunanistan ve Norveç olduğunu biliyoruz. Norveç'i yenen Yunanistan'ın, Bosna Hersek karşısındaki parlak galibiyetiyle bu üç maçlık seriden en kazançlı çıkan taraf olduğu ortada. Fakat bütün bunlar için yaslara bürünmemiz gerekmiyor. Çünkü biz geçmişte hiç olmayacak maçlarda ne puanlar kaybedip hedeften uzak kaldığımızı unutmadık.

Üstelik Milli Takım'ın tarihinde üçü de dışarıda oynanan maçlardaki bir galibiyet dizisi bulabilmek için 80 yıl öncesine, yani bir bakıma “futbol öncesi zamana” yolculuk yapmak gerekir.

Bu bakımdan başarılan işin önemi büyüktür. Yaraların sarılması ve 6 ay sonra sahneye yeniden çok güçlü biçimde çıkılması için gerekli zemin oluşturulmuştur. Bugüne kadar biraz kopuk ve dağınık gördüğümüz Terim'in yeniden kendisini tam olarak işine verip 24 saat futbolu yaşamaya başlaması çok önemli bir gelişme ve adeta “yeniden doğuş”tur. Onun için yazımızın başlığı ‘hoş geldin Terim'dir.

Elbette ki Terim kadar Hakan Şükür için de söylenmesi gerekenler var. Türk futbol tarihinde onun kadar büyük işler başarıp da aynı ölçüde iğrenç saldırılara uğramış ikinci birini bulmak olanaksızdır.

Ancak daha kötüsü, Hakan hakkındaki zırvaların milyonlarca futbolsever tarafından sanki ciddi ve önemli şeylermiş gibi karşılanmasıdır.

İnsanların şunu bilmesi gerekir: Milli Takım ve Galatasaray, Hakan Şükür'ün babasına ait olsa, onun bile gücü, hak etmeyen adamı oynatmaya yetmez. Yani Hakan ya da bir başkası, hakkı olmadan bu takımda 10 dakika bile forma giyemez! Ayrıca Hakan, geçmişteki olağanüstü başarıları nedeniyle değil, bugün de çok işe yaradığı için Milli Takım'ın başında sahaya çıkıyor.

Hakan'la ilgili tartışmaların temelinde bir de şu var: O, her durumda para ediyor. Ortada hiçbir şey yokken ona alçakça saldıran biri, sanki çok önemli bir fikir söylemiş de bundan kaçınılmaz tartışma doğmuş gibi prim yapabiliyor. Çünkü bizim vatandaşımız bu tür maskaralıklardan çok hoşlanıyor. Nitekim bizim gazetenin okurları arasında bile, herkesten akıllı görünmek için, “Ağabey, sen öyle söylüyorsun; ama artık Hakan'ın beyninden gelen emirlere ayakları yanıt vermiyor.” gibi fiyakalı laflar edenler vardı.

Ne yapacaksınız, bir başkadır benim vatandaşım…