Kategori arşivi: Divan Edebiyatı

ACEP ALLAH BİZİ KABUL EDER Mİ? Şiiri

ACEP ALLAH BİZİ KABUL EDER Mİ?

Ey ihvan-ı iman, bu ahval ile Acep ALLAH bizi kabul eder mi? Şeriata bakın, bu ahval ile Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Ey ihvan-ı iman, bu ahval ile

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Şeriata bakın, bu ahval ile

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Zül-celal bizleri halk etti İslam.

İmanı irfanı eyledi ikram.

Ümmet-i Muhammed (sav) ne oldu encam?

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Cenab-ı Mevla’dan ne güzel ihsan,

Nazil oldu bize hazret-i Kur’an.

Ferman-ı Kur’an’a eyledik isyan.

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Ruz-i ezel verdik veli-yi ahdi,

Kabul eyledik o dem takva-yı zühdü.

Emri şeriatte etmedik cehdi.

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Bu vaadi ahd ile geldik dünyaya,

Tâbi olduk bu gün hubb-u sivaya.

Rağbet eylemedik ahde vefaya.

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Kitaba sünnete yok bizde rağbet.

Cenab-ı Mevla’ya var mı muhabbet?

Heva-i nefsinde tâbi-i şehvet

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Namaz ise müminlerin miracı,

Ferman-ı Kur’an’da rah-ı minhacı,

Gülbe-i dillerde söndü siracı.

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

İslam’ın İslam’a merhameti yok

Say-ı şeriatte meveddeti yok

Sırr-ı süveyda’da hakikati yok

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Nisalar yüzünde haya kalmadı

Vücuh-i ricalde haya kalmadı

Ahirete zad u neva kalmadı

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

İçerler su gibi ab-ı haramı,

Günah-ı kebair maksut meramı,

Zemmederler ehlullah-ı kiramı,

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Kör olmuş dideler, kalpler tutulmuş.

Derya-yı şehvete nefis atılmış.

İman İslam bu dünyaya satılmış.

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

Mevlana sır ola ehl-i imane.

Kendi idhal ede dar-ı cinane.

Lütfü ya sen bir bak devri zamane.

Acep ALLAH bizi kabul eder mi?

HACE MUHAMMED LUTFİ (Alvarlı Efe Hazretleri)

Cem Sultan’dan abisi Bayezid’e

Sen pister-i gülde yatasun şevk ile handân
Ben kül döşenem külhân-ı mihnette sebeb ne?
Cem Sultan (Ağabeyi II. Bayezid’e)

Çün rûz-ı ezel kısmet olunmuş bize devlet
Takdîre rızâ vermeyesün böyle sebeb ne?
Hâccü’l-Haremeynüm diyüben da’vi kılursun
Bu saltanât-ı dünyevîye bunca taleb ne?
II. Bayezid (Kardeşi Cem Sultan’a)

Yürü var ey Bayezid sen süregör devrânını
Saltanat bâkî kalır derlerse ol yalandır.
Cem Sultan

Vur Pençe-i Âlî’deki şemşîr aşkına

Vur Pençe-i Âlî’deki şemşîr aşkına
Gülbang-ı âsmânı tutan pîr aşkına

Ey leşker-i müfettihü’l-ebvâb vur bugün
Feth-i mübîni zâmin o tebşîr aşkına

Vur deyr-i küfrün üstüne rekz-i hilâl içün
Gelmiş bu şehsüvâr-i cihângîr aşkına

Düşsün çelengi Rûm’un, eğilsün ser-i Firenk
Vur Türk’ü gönderen yed-i takdîr aşkına

Son savletinle vur ki açılsın bu sûrlar
Fecr-i hücûm içindeki tekbîr aşkına

Yâ Settâr, yâ Cebbâr, yâ Gaffâr
Yâ Allâh.

Beste: Münîr Nûrettin Selçuk
Güfte: Yâhyâ Kemal Beyatlı
Makâm: Mâhûr
Usûl: Nim hafif

 

Koşma

Dertli 


 

Sefine-i kalbin engine salma,
Aşk bahrinde rüzgâr eser demişler.
Gark olup girdab-ı mihnete dalma,
Gemisin kurtarmak hüner demişler.
Rızkın için elem çekme âlemde,
Rezzak ismi varken levh ü kalemde,
Üsrün yüsrü vardır kalma elemde,
Attan inen yine biner demişler.
Sen hakkına razı olman mı Dertli,
Çün geldin cihana ölmen mi Dertli,
“Nahnü kasemnâ” bilmen mi Dertli,
Hak’tan ne gelirse kader demişler.

XVI – DERVİŞLER Divan Şiiri

XVI – DERVİŞLER
 
 
Dilde Hak’dan gayrı güftâr eylemez dervişler
Cânda aşkdan gayrı bir kâr eylemez dervişler
 
Dillerinde Hak’tan başka bir sözleri olmaz dervişlerin
Cânlarında aşktan başka bir kârları olmaz dervişlerin
 
 
Lâ mekândan geldiler evvel yine andan ahir
Konmaga bir mülke ikrâr eylemez dervişler
 
Dervişler mekansızlık âleminden geldiler yine de ona dönecekler.
Bu yalan dünyanın malına mülküne sahip çıkıp da kara vermezler dervişler.
 
 
Dünya vu ukbâ  hevâsın dem-be-dem medh eylemen
Hubbını kalbinden hiç var eylemez dervişler
 
Dünya ve Âhiret hevesinde olup mehdini etmezler.
Dünya sevgisini kalblerinde barındırmazlar dervişler.
 
 
Cân virüp cânânı bulmakdur murâd ancak hemân
Bunda bundan özge bâzâr eylemez dervişler
 
Onların tek muratları vardır ve Hakk’tr.
Bu âlemde başka bazar bilmez dervişler.
 
 
Zikr olınsa dost kanda gözlerden akar acı yaş
Sevmeğe Allah’ını âr eylemez dervişler
 
Ne zaman yanlarında Dost zikredilse gözlerinden acı göz yaşı dökerler.
Allah’ını sevmeğe ar etmez dervişler.
 
 
Mürşid-i Kâmil yüzinden seyr idüp dil-dârını
Hak bilür kim meyl-i agyâr eylemez dervişler
 
Onlar gerçek Mürşid-i Kâmillerinin yüzünde Hakk’ı seyrederler.
Hakk da bilir ki dervişler başkasına asla meyletmezler.
 
 
Yâr elinden yaralansa yanduğundan şâd olur
Gam çeküp ol derde tîmâr eylemez dervişler
 
Yâr elinden yaralansa da acısından yanmaz şen-şâdüman olurlar.
 Bundan dolayı gam çekip ol derde bir devâ aramaz dervişler.
 
 
Kanda varsa aşka uyar kalbi arşullâh olur
Hırsa virüp gönlini dâr eylemez dervişler
 
Ne zaman aşk uğrasa onlara kalbleri Arşullah olur.
Gönüllerini hırsa-aç gözlülüğe boğdurup da darlığa düşmez dervişler.
 
 
Döşeği sabrun tevekkül yasdugına söykenüp
Hak’dan âher kimseden câr eylemez dervişler
 
Sabır döşeğinin tevekkül yasdığına yaslanırlar.
Ve asla Hakk’tan başka kimseden bir şey istemezler dervişler.
 
 
Gelse kaçmaz kaçsa kovmaz cengi yok dünyâ ile
Nahnü kasemnâ’dan ikrâr eylemez dervişler
 
Dünya ile onların bir alış-veriş cenkleri yoktur.
Dünya onların üstlerine gelse kaçmazlar, kovsa kaçmazlar!
Nahnü kasemnâ’dan başka ikrâr eylemez dervişler.
 
       “E hüm yaksimune rahmete rabbik nahnü kasemna beynahüm meiyşetehüm fil hayatid dünya ve rafa’na ba’dahüm fevka ba’din deracatil li yettehize ba’duhüm ba’dan suhriyya ve rahmetü rabbike hayrum mimma yecmeun : Rabbinin rahmetini onlar mı paylaştırıyorlar? Dünya hayatında onların geçimliklerini aralarında biz paylaştırdık. Birbirlerine iş gördürmeleri için kimini ötekine derecelerle üstün kıldık. Rabbinin rahmeti onların biriktirdikleri şeylerden daha hayırlıdır.” (Zuhruf 43/32)
 
 
Mâsivâ rengin koma dilden sakın Ümmî Sinân
Zât-ı Hak’dan gayrı efkâr eylemez dervişler
 
Zât-ı Hak’ın perdesi olan Mâsivâ rengi olan halkın yanıltıcılığını unutma!
Zât-ı Hak’tan başka fikirler taşımaz dervişler.
 
 
Fâ’ilâtün Fâ’ilâtün Fâ’ilâtün Fâ’ilün
 
Güftâr : f. Sözler, lâkırdılar.
 
Ukbâ : Âhiret, öbür dünya, bâki olan âlem. * Ceza.
 
Tîmâr : f. Bir şeyin devam ve inkişafı için yapılan hizmet.
 
Aher : Başka, diğer, gayrı.
 
Câr :  Cer. Dilenmek.
 
Nahnü kasemnâ : “Biz yemin ettik”
 
Efkâr : (Fikir. C.) Fikirler. Düşünceler.
 
vİkrâr : Açıktan söylemek. Kabul ve tasdik etmek. Hakkı itiraf etmek. Karar vermek. Mukarrer kılmak. * Fık: Bir kimseye diğerinin kendisinde olan hakkını haber vermek.